Artikel FD Selections: De zaak Smit-Boskalis afgekocht met een ?fooi?!?

In een lijstje met een overzicht van allerlei besluiten en andere pensioenzaken kwam ik – ik was de zaak eigenlijk al weer vergeten – de Kamervragen en antwoorden betreffende de zaak Smit-Boskalis tegen.

Deze zaak blijft mij intrigeren, en wel om de volgende reden(en). Ik ga hierbij overigens uit van de (openbare) informatie die ik heb, mocht deze niet correct zijn dan weet men mij ongetwijfeld te vinden.

Even de zaak geschetst. In 2003 is Smit overgestapt van een salaris/diensttijdregeling met bijbehorende financieringsverplichting van de werkgever naar een zogenaamde CDC-regeling (collectieve defined contribution). Inherent hieraan is a. een financieringsovereenkomst die meestal 3 tot 5 jaar duurt en b. geen bijbetalingsverplichting voor de werkgever meer bij een tekort. Dat tot 2003 de werkgever Smit of geld terug heeft ontvangen of geld heeft bijbetaald is niet meer relevant alsdan. Dat is het gevolg van de keus voor een CDC-regeling.

Dat nu wordt gesteld dat de CFO van Smit ook voorzitter was van het pensioenfonds is ook niet relevant. Dat is op zich niet onlogisch, het gaat bij pensioen tenslotte ook om geld. Dat ongetwijfeld de CFO is begonnen over CDC gezien de boekhoudregels is ook niet onlogisch.

Het probleem zit ‘m dus niet zozeer in de overstap naar CDC als wel in de communicatie. De deelnemers/gepensioneerden hebben blijkbaar geen voldoende weet gehad dát de overstap is gemaakt, laat staan wat de consequenties hiervan waren.

Vervolgens heeft Boskalis Smit gekocht en waarschijnlijk hebben de due diligence adviseurs aangegeven dat er geen bijbetalingsverplichting was, juridisch dus terecht. Nu uit de wandelgangen blijkt dat Boskalis wel degelijk een voorziening had getroffen, en dat moet wel zo zijn, anders had betaling van € 30 mio het resultaat wél beïnvloed, is zij alleen maar slim(mer!) geweest.

Vervolgens is een eenmalige, onverschuldigde bijbetaling gedaan van dus € 30 mio. Want, zo werd gesteld, daarmee komt Smit weer op een gemiddelde dekkingsgraad van, toen, 98%, net zoals alle fondsen? En dat is raar, om twee redenen.

Of de deelnemers/gepensioneerden vinden dat ze niet goed zijn voorgelicht. Dan moet Smit (Boskalis) gewoon ‘tot in lengte der dagen’ blijven bijbetalen. Of ze weten drommels goed (en naar het schijnt is dat het geval) dat de afspraken wel degelijk anders waren, wel CDC dus, en zijn blij met deze fooi. Want, laat ik eerlijk zijn, dat is het. Een wenselijke dekkingsgraad is namelijk minimaal 125%. Dus een aanvulling van een kleine € 100 mio was dan reëel geweest.

Los daarvan, als iemand onder de druk van een gang naar de Ondernemingskamer, direct € 30 mio biedt, dan vraag je in ieder geval 40, krijg je 35 en heb je er al 5 verdiend!

Over de antwoorden van minister Kamp op Kamervragen van SP-er Uhlenbelt kan ik alleen maar tevreden zijn. Dit is niet een zaak van de kamer!

Ik ben benieuwd tot slot hoeveel vergelijkbare zaken nog gaan volgende de komende jaren. In dat kader is de Smit-Boskalis-zaak op voorhand al een klassieker en dus ‘het kennen’ waard! Over een paar jaar is er namelijk weer een tekort. En dan geeft Boskalis terecht niet meer thuis!

Tot slot: doe (vooral) wat je denkt te moeten doen, maar communiceer dit dan wel zoals de Pensioenwet stelt: tijdig, duidelijk, juist en begrijpelijk!

Informatie

  • Pensioen Algemeen
  • Donderdag 26 maart 2015