Artikel FD Selections: Pensioen: Eigen verantwoordelijkheid en de realiteit

Hoe het ook zij in pensioenland, het is ook zoals het is en gedane zaken nemen geen keer. We moeten dus verder. De komende tijd zal ik daar steeds input voor geven. De vraag is natuurlijk hoe. Ik begin met eigen verantwoordelijkheid en realiteit.

Iedereen in de keten, van werkgever, uitvoerder, adviseur en ook werknemer moet – en de laatste groep, of je wilt of niet – eigen verantwoordelijkheid nemen.

Binnen die eigen verantwoordelijkheid zullen lastige keuzes gemaakt moeten worden. Als een werkgever een CDC-regeling heeft toegezegd zal hij toch echt ook nog eens goed moeten kijken naar de communicatie daaromtrent. En dus eerlijk oordelen of deze zodanig was dat de werknemer ‘maar’ had moeten begrijpen dát het een CDC-regeling was en dus geen uitkeringsovereenkomst. Als hij dan tot de conclusie komt dat de communicatie achteraf bezien wel wat beter en zeker zorgvuldiger had gekund, moet hij een keus maken. Betaalt hij toch onverschuldigd bij of niet.

Daar staat voor de werknemers vice versa hetzelfde tegenover. En zij moeten dus de keus maken om de werkgever aansprakelijk te stellen of niet. Naarmate de eigen verantwoordelijkheid groter wordt, mag of moet misschien zelfs, iedereen immers ook meer voor zijn eigen belang gaat. Lijkt mij.

Uitvoerders zullen zich eigenlijk net als adviseurs moeten opstellen. Als pensioenadviseur wil ik niet - en mag ik van de AFM ook niet – een werkgever een pensioenregeling adviseren die de werkgever misschien wel wil, maar waar ik niet achter sta. Om welke reden dan ook. Bijvoorbeeld een beschikbare premiereling met voor alle werknemers ‘maar’ 8%. Dus ook de werknemer van 64 jaar. Ik vind dat dat niet kan. En als je dat doet, dan moet je ook tegen die 64-jarige zeggen: kijk, een ‘normale’ pensioentoezegging is ongeveer 2% opbouw, daar hoort een beschikbare premie van ruim 30% bij, maar jij krijgt maar 8%. Want ik ben niet bereid nog meer pensioengeld in jou te investeren! Kijk, dat is tenminste een statement.
Als werknemer zou ik dan vriendelijk bedanken voor de eer overigens.

Als adviseur wil ik hier niet bij betrokken zijn. Zo’n werkgever gaat dan maar ergens anders buurten. De adviseur die hier dan wel in meegaat, krijgt vanzelf een probleem op termijn…..

Ook uitvoerders moeten dus geen regelingen willen uitvoeren als ze zelf van mening zijn dat het eigenlijk niet kan. Dan moet je natuurlijk wel kennis van zaken hebben en het lef hebben om een keer nee te zeggen! Ik denk dat het loont om eens nee te durven zeggen.

Werknemers moeten tot slot ook veel meer eigen verantwoordelijkheid nemen. Want ja, hoe je het ook wendt of keert, blijkbaar is de mate van zekerheid in alle pensioenregelingen toch niet zo hoog, of het nu DB of DC-regelingen zijn (logisch, want in beide gevallen wordt ‘gewoon’ belegd met het pensioengeld, toch?). Dan wil ik graag precies weten wat er wel en niet zeker is, wat er met mijn geld gebeurt en waar ik op kan rekenen. En dat graag ieder jaar, zodat ik tijdig kan bijsturen, ingrijpen of accepteren dat het misschien een beetje tegenvalt.

Jean Frijns repte hier en daar over een ‘dode mus’. Met een dode mus ben ik inderdaad niet blij, dus die teleurstelling wil ik absoluut voorkomen. Dan wil ik dus of zaken doen met iemand die ik kan vertrouwen, die mijn belangen behartigt, maar ja, die ik, want zo zit het leven anno 2010 echt in elkaar, ook aansprakelijk kan en moet stellen als het niet gaat zoals is beloofd.

Vertrouwen op ‘blauwe ogen’ kan niet meer, dat is misschien wel jammer, maar wel de realiteit. In de hele maatschappij is dat zo, dus ook in pensioenland.

Iedereen heeft overigens wel de eigen verantwoordelijkheid om te zorgen dat we wel weer op ‘blauwe ogen’ kunnen vertrouwen. Maar dat zal nog wel even duren ben ik bang!

Informatie

  • Pensioen Algemeen
  • Donderdag 26 maart 2015