MKB: de vergeten groep

image_pdf

Pensioenbewustzijn onder werknemers is vandaag de dag een belangrijk onderwerp in de pensioenwereld. De grote pensioenfondsen en ook diverse overheidsinstanties doen er van alles aan om dit pensioenbewustzijn te vergroten. Daar hebben zij belangen bij. Het is natuurlijk slecht voor het imago als werknemers op hun pensioendatum voor negatieve verrassingen komen te staan. En die kans is straks reëel na de harde bezuinigingsmaatregelen van de laatste tien jaar.
Maar er is meer. Langzaam wordt duidelijk dat pensioenbewuste werknemers een positievere houding hebben ten opzichte van hun pensioen. En met de toenemende druk op de pensioenwereld is er de pensioenfondsen dus veel aan gelegen om zoveel mogelijk deelnemers pensioenbewust te krijgen. Want op die manier ontstaat meer draagvlak voor ons pensioenstelsel.

Tot nu toe zijn de resultaten van alle inspanningen om het pensioenbewustzijn te vergroten bescheiden. Maar het succes van dergelijke communicatietrajecten gaat meestal hand in hand met het belang dat men eraan hecht. En dat neemt snel toe. Bij diverse werkgevers en pensioenfondsen heb ik de laatste jaren zelf kunnen ervaren dat aanzienlijke vooruitgang te boeken is. Vaak zonder al teveel inspanningen. Dus het pensioenbewustzijn komt langzaam in beweging.

Maar al deze aandacht gaat voorbij aan een grote groep werknemers. Dat is de groep die vooral in het MKB werkt en die niet aangesloten is bij een bedrijfstakpensioenfonds. Zij nemen deel aan een direct verzekerde regeling. Naar schatting zijn er zo’n 40 tot 50 duizend van dit soort regelingen. Deze groep wordt een beetje vergeten. Dat komt onder meer omdat veel pensioenverzekeraars simpelweg nog niet in staat zijn om deze groep goed te bedienen. Maar ook de structuur van het MKB vormt een lastige belemmering.

Dit is geen kritiek op de prestaties van pensioenverzekeraars. Integendeel: voor hen geldt hetzelfde als voor de pensioenfondsen. Maar een belangrijk nadeel van de pensioenverzekeraars ten opzichte van die pensioenfondsen is dat zij vaak een veelvoud aan verschillende regelingen moeten administreren. Door al die regelingen levert communicatie met werknemers een complex en arbeidsintensief proces op. Terwijl de aanwezige kennis en ook de beschikbare budgetten meestal beperkt zijn. De meeste pensioenfondsen hebben het wat dat betreft een stuk gemakkelijker.

Een ander nadeel zit hem in het kleine. Het is ondoenlijk om voor elk bedrijf van tien, twintig of dertig medewerkers een brochure te schrijven of een goede website te bouwen. Pensioenadviseurs komen graag en zogenaamd gratis langs, maar hebben dan wel altijd een tweede agenda. Ook de mogelijkheden voor de overheid om van bovenaf iets te ondernemen zijn hier beperkt. Dit lijkt dus een probleem dat lastig is op te lossen.

De oplossing is dat de werkgever en de werknemers zelf in beweging komen. En er zijn goede mogelijkheden om succesvol te communiceren. Bijvoorbeeld door niet het doel of de middelen, maar het communicatieproces zelf centraal te stellen. Dan wordt zichtbaar van wie wat wordt verwacht en op welk moment. Een kleine inspanning van werkgever en werknemers is dan meestal al voldoende om tot bevredigende resultaten te komen. Ook hier geldt dat inzicht in het belang en succesvol communiceren hand in hand gaan.

In het komende jaar zal ik me gaan inspannen om het pensioenbewustzijn binnen dit segment te verbeteren. Ik houd jullie op de hoogte.

Jan van Harten
Over Jan

Jan van Harten is Master of Arts in Pensions and Life Assurance en is sinds 1995 werkzaam als pensioenspecialist. Zijn specialisatie bestaat met name uit het adviseren, ondersteunen en begeleiden van werkgevers en ondernemingsraden op fiscaal, civiel-juridisch en verzekeringstechnisch [...]

Bekijk profiel