Polisblad en handtekeningenclausule dwingend bewijs dekking betalingsbeschermer

Een consument sluit een betalingsbeschermer af naarst een consumptief krediet die uitkeert bij onvrijwillige werkeloosheid. Consument wil een uitkering gelijk aan de hoogte van het consumptief krediet, maar verzekeraar stelt dat er slechts een dekking is van maximaal 15 maandtermijnen. Het polisblad en de Handtekeningenclausule zijn een onderhandse akte en die levert in beginsel dwingend bewijs op van de waarheid van de verklaring. Wel is er tegenbewijs mogelijk. De consument levert dat niet en daarom moet er van worden uitgegaan dat de consument de verzekeringsvoorwaarden kende of dat had kunnen doen. Voor wat betreft de gestelde verjaring geldt dat voor iedere opeisbare maandtermijn een nieuwe verjaringstermijn van 3 jaar van toepassing is. De verjaring voor het opeisen van de uitkering begint dus niet voor de gehele aanspraak te lopen een dag nadat consument onvrijwillig werkloos werd. In dit geval zijn echter ook met dit criterium de vorderingen verjaard nu de laatste termijn al langer dan 3 jaar geleden tot uitkering is gekomen.

Duidelijk zal zijn dat deze consument zowel bij het afsluiten als in de claimsfase best wel hulp had kunnen gebruiken van een deskundige financieel planner die deze producten goed kent. Opmerkelijk is wel dat het KiFiD voorbij lijkt de gaan aan de juridische leer dat een polis voor de verzekeraar zelf geen bewijs op kan leveren nu het een eenzijdig afgegeven akte betreft. Dat maakt de uitspraak niet minder terecht als consument alle polisgegevens wel netjes heeft ontvangen.